Licznik odwiedzin : 4261751
Logo

KOMUNIKAT


W odpowiedzi na powtarzające się pytania członków ZASP o statusie repartycyjnym, informujemy: przynależność do danej sekcji repartycyjnej nie powoduje utraty tantiem pochodzących z innych pól eksploatacji reprezentowanych przez inne sekcje repartycyjne.
Przynależność do danej sekcji repartycyjnej nie ma wpływu na prawo do pobierania tantiem.

„Twórcy ZASP” - cykl wykładów w siedzibie Stowarzyszenia

„Twórcy ZASP” - cykl wykładów w siedzibie Stowarzyszenia
W grudniu 2018 roku ZASP skończył sto lat. Takie daty bywają powodem podsumowań, rozmyślań i wspomnień. Naprzeciw oczekiwaniom pasjonatów teatru i naszej historii sprzed wieku, wyszła Sekcja Teatrów Dramatycznych ZASP organizując od kwietnia tego roku cykl wykładów przybliżających sylwetki artystów, dzięki którym powstało nasze cechowe stowarzyszenie scalające środowisko twórców związanych ze sceną.
Na pierwszy ogień poszedł nie kto inny, jak Aleksander Zelwerowicz, znany wszystkim oczywiście, jako patron warszawskiej Akademii Teatralnej. A tymczasem, wespół m.in. z Juliuszem Osterwą i Stefanem Jaraczem, inicjatorami powstania Związku Artystów Scen Polskich, o czym nie wszyscy wiedzą, był autorem adresowanej do artystów scen polskich odezwy z 10 listopada 1918 roku w sprawie „... połączenia wszystkich pracowników teatralnych w Polsce w jedną, na autonomiczne sekcje podzieloną korporację, która by była w stanie szczerze i gorliwie przyczynić się do rozkwitu sztuki scenicznej w odradzającej się Ojczyźnie a to - w pierwszym rzędzie - poprzez podniesienie stanu aktorskiego, jako też całej współpracującej z nim społeczności teatralnej, tak pod względem artystycznym i obywatelskim, jak i ekonomicznym.”
Sylwetkę Zelwera barwnie przybliżyła profesor Barbara Osterloff, wieloletnia wykładowczyni warszawskiej uczelni a przede wszystkim autorka publikacji „Aleksander Zelwerowicz" wydanej przez Akademię Teatralną i wyróżnionej Nagrodą Warszawskiej Premiery Literackiej w 2012 roku. >>Nic, co teatralne, nie było mu obce. Reżyserował i należał do „pionierów polskiej reżyserii”. Uczył i wychowywał pokolenia artystów. Działał na rzecz integracji teatralnego środowiska i organizował instytucje, teatry oraz szkoły, dając liczne dowody postawy obywatelskiej i społecznikostwa. Bywał również autorem- pisał/tłumaczył dla teatru i o teatrze. Ale przede wszystkim – grał.<<*
Nad postacią Józefa Kotarbińskiego pochylił się profesor Henryk Izydor Rogacki, historyk teatru, wyróżniony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis", również wykładowca Akademii Teatralnej (jeszcze nie tak dawno Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej). Absolwenci szkoły znający barwny język profesora nie mogą mieć wątpliwości, że postać Kotarbińskiego nie uśpiła słuchaczy tego wykładu a wręcz przeciwnie. Józef Kotarbiński - aktor, reżyser, dyrektor teatru, kierownik literacki, pedagog. Bardzo czynny jako działacz społeczny, należał do zarządu Kasy Artystów WTR, był członkiem honorowym ZASP-u, później prezesem Zarządu Głównego, by w 1927 roku znaleźć się w gronie członków zasłużonych Stowarzyszenia.
Obydwa wykłady, ich moderator Tomasz Gęsikowski, urozmaicił odtwarzaniem głosów artystów ze starych płyt znajdujących się w jego kolekcji.
Trzeci wieczór należał do Józefa Śliwickiego i Tomasza Mościckiego, dziennikarza, krytyka teatralnego, absolwenta Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej PWST, laureata m.in. najstarszej, bo przyznawanej od 1956 roku, ZASP-owskiej nagrody im. Leona Schillera (wręczanej z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru) za dwa, ale za to opasłe tomy: „Teatry Warszawy 1939. Kronika” i „Teatry Warszawy 1944-1945”, wnosząc „wybitny wkład w popularyzację trudnej historii wojennego i powojennego teatru”.** Józef Śliwicki, aktor, reżyser, pedagog, któremu Aktorstwo Polskie poświęciło wiszącą w siedzibie ZASP-u marmurową tablicę „Za zasługi dla Sceny Polskiej w 50. rocznicę Jego pracy. 5.IX.1935”, w ciągu swojego życia zagrał... sześćset czterdzieści cztery role! Cytując za stroną e-teatru: >>W 1918 był współinicjatorem założenia ZASP, od 1919 pierwszym przewodniczącym tego związku (a także w okresach 1921-24, 1926-29, 1933-39). Wg W. Zawistowskiego stał się mężem opatrznościowym związku, „ratującym organizację aktorską w momen¬tach najcięższych, przez siebie nie zawinionych”. Jako działacz w znacznym stopniu przyczynił się do podnie¬sienia społecznej reputacji polskiego aktora; za swoje zasługi został nagrodzony tytułami członka zasłużonego i ho¬norowego, a od 1919 także honorowego prezesa ZASP. Podczas II wojny światowej uczestniczył w konspiracyjnych pracach związku ratując jego majątek i archiwum.<<
Wiele takich właśnie interesujących opowieści, często nieznanych członkom naszego Stowarzyszenia, przybliżają wykładowcy rozpoczętego cyklu.
Zapraszamy zatem Koleżanki i Kolegów na kolejne wieczory, podczas których w kameralnej atmosferze i miłym towarzystwie można zanurzyć się w historii twórców naszego środowiskowego miejsca na ziemi zwanego Związkiem Artystów Scen Polskich.
mw-h
*Cytat z zapowiedzi wydarzenia.
**Cytat z uzasadnienia jury Nagrody im. Leona Schillera