Licznik odwiedzin : 2919902
Logo

Barbara Wałkówna-Zbiróg (05.01.1933-29.01.2018)

W roku 1956 wyjechała na Śląsk. Zaangażowała się do Teatru im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Pracowała w nim do roku 1960. Grała Daisy Charles w sztuce Johna Osborna „Miłość i gniew” w reżyserii  Jerzego Jarockiego, Alinę w dramacie Juliusza Słowackiego „Balladyna” u Józefa Wyszomirskiego, Anielę w „Ślubach panieńskich” Aleksandra Fredry w reżyserii Edwarda Żyteckiego i Wiwię w „Profesji pani Warren” G. B. Shaw’a, znowu  w reżyserii Edwarda Żyteckiego.

Następnym jej teatrem był Teatr Nowy w Łodzi. Występowała w nim od roku 1960 do roku 1988 grając znakomite role, które przyniosły jej rozgłos i sławę. Żonę w sztuce Bertholda Brechta „Strach i nędza II Rzeszy” w reżyserii  Feliksa Żukowskiego, Bertę w „Ondynie” Giraudoux w reżyserii Maryny Broniewskiej, Justysię w „Mężu i żonie” Aleksandra Fredry w reżyserii Konrada Łaszewskiego, Hestię w „Wyzwoleniu” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii  Józefa Wyszomirskiego, Marię w „Wieczorze  trzech króli” Szekspira i Vee Tabott w „Orfeuszu w wężowej skórze” Tennessee Williamsa w reżyserii Marii Wiercińskiej, Ruth Kelly w „Mój przyjaciel Harvey” Mary Chese w reżyserii Feliksa Żukowskiego, Pannę Młodą w „Weselu” Wyspiańskiego w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego, Matkę w „Pelikanie” Strindberga, Matkę Albertynki w „Operetce” Gombrowicza , Marię w „Dialogus de Passione” Anonima oraz Inez w „Cieniu” Wojciecha Młynarskiego. Wszystkie w reżyserii Kazimierza Dejmka. Potem jeszcze Babę w „Gyubalu Wahazarze” Witkacego w reżyserii Bohdana Korzeniewskiego, Marię w „Czwartkowych  damach” Loleh Bellon w reżyserii Wandy Laskowskiej, Madame Arcati w „Seansie” Cowarda i Weronikę w „Porwaniu Sabinek” JulianaTuwima w reżyserii Marii Kaniewskiej oraz Królową Izoldę w „Ondynie” Giraudoux.

W latach 1988-1991 była dyrektorem Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. W roku 1991 wróciła do Teatru Nowego w Łodzi. Grała tam aż do przejścia na emeryturę. Ostatnią jej rolą w roku 2010 była Dziadówka w sztuce „Dybuk” Anskiego.

Była żoną Józefa Zbiróga, zasłużonego aktora, reżysera i profesora łódzkiej szkoły teatralnej, filmowej i telewizyjnej. Sama też przez długie lata wykładała w tej uczelni. Grała w filmach i w telewizji. W roku 1996, w związku z jej 40-leciem pracy artystycznej, nakręcono film dokumentalny „Barbara Wałkówna. Portret rodzinny na 40-lecie”. Po śmierci męża ostatnie lata życia spędziła w Domu Artysty Weterana w Skolimowie.

Odeszła 29 stycznia 2018 roku. Zapisała piękną kartę w historii teatru.

Żegnaj Basiu

Witold Sadowy